Ach, Odido. Jullie beloven bliksemsnel internet, maar het enige wat bliksemsnel werkt, is hoe snel jullie klantenservice de verantwoordelijkheid probeert af te schuiven.
Het begon allemaal met “onderhoud”. Fantastisch idee, zou je zeggen – tot je ontdekt dat “onderhoud” bij Odido eigenlijk betekent: “We gaan je internet slopen en kijken of je het zelf oplost.” Vanaf dat moment was mijn hypermoderne glasvezelverbinding omgetoverd tot een tragikomische metafoor voor de Nederlandse bureaucratie.
Maar geen zorgen, een monteur zou komen! Vijf dagen later. Vijf hele dagen zonder werkend internet, maar goed, laten we die held een kans geven. Vijf minuten was hij binnen, net lang genoeg om te zeggen: “Hmm, ja, geen signaal.” Briljante observatie, Einstein! En toen? Weg. Had hij de storing doorgezet naar Open Dutch Fiber? Natuurlijk niet! Gewoon vergeten, alsof het hele bezoek slechts een collectieve hallucinatie was.
Drie telefoontjes later – want bij Odido is “één keer bellen” alleen voor beginners – kregen we eindelijk een escalatie naar Open Dutch Fiber. Nieuwe monteur, nieuwe hoop? Haha, nee. Weer iemand die even wat draadjes bekeek, een vage “hmm” mompelde, en toen met dezelfde vaart verdween als m’n internetsignaal. Resultaat: niets gefixt, internet nog steeds dood, en wij twee weken later nog steeds in de digitale middeleeuwen.
Samenvatting: Odido’s glasvezel is als een broodje kroket zonder kroket. Het lijkt veelbelovend, maar zodra je erin bijt, besef je dat je opgelicht bent.
